Gąsienica w wielkie kropki

Zielona gąsienica o imieniu Gusia siedziała na dużym, soczystym liściu klonu. Pachniało wkoło świeżą trawą i słodkim nektarem polnych kwiatów. Gusia patrzyła na kolorową biedronkę, która miała na grzbiecie śliczne czarne kropeczki. „Chciałabym mieć takie kropki!”,

westchnęła cicho mała Gusia do siebie.

Jej najlepszy przyjaciel, ślimak Stefan, powoli wyjrzał ze swojej twardej muszli. Usłyszał ciche westchnienie i zapytał łagodnie o jej zmartwienie. „Czy możesz mi pomóc w znalezieniu kropek?”, zapytała smutna Gusia.

Stefan uśmiechnął się szeroko i obiecał, że wyruszą razem na poszukiwania wielkiej przygody.

Słońce mocno grzało, gdy Gusia i Stefan wędrowali przez wysokie, szumiące na wietrze źdźbła trawy. Pod liśćmi paproci znaleźli błyszczące krople porannej rosy, które wyglądały jak przezroczyste perełki. „To są bardzo ładne kropki!”, zawołał radośnie mały ślimak Stefan.

Gusia jednak potrzebowała czegoś bardziej trwałego, więc ruszyli dalej przed siebie.

Dotarli do krzaka poziomek, gdzie owoce pachniały niezwykle słodko i letnio. Na ziemi leżały czerwone płatki kwiatów, które miały na sobie drobne, ciemne plamki. Gusia przytuliła się do płatka, ale on był zbyt delikatny i szybko odleciał z wiatrem.

„Jeszcze trochę i znajdziemy kropki!”, pocieszał ją przyjaciel Stefan.

Wreszcie dotarli do starej, przyjaznej jabłoni pełnej dojrzałych i słodkich owoców. Gusia zauważyła, że na korze drzewa rośnie miękki, kolorowy porost w małe plamki. Przytuliła się do niego całym swoim miękkim ciałkiem, czując się bardzo przytulnie i bezpiecznie.

„Teraz mam śliczne, miękkie kropki!”, powiedziała dumna Gusia do Stefana.

Stefan był bardzo szczęśliwy, że jego przyjaciółka jest teraz wesoła i zadowolona. Razem odpoczywali w cieniu jabłoni, słuchając szumu liści i śpiewu ptaków w ciepłe popołudnie. Każdy jest wyjątkowy taki, jaki jest, ale marzenia warto spełniać razem z kimś bliskim.

Gusia zasnęła spokojnie, wtulona w swój nowy, kropkowany domek z mchu.